تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و شانزده :
(زمان حال)
چند ساعت از وقتی که نازنین رفته بود گذشته بود و هیچ خبری از او نشده بود. کم کم داشتم نا امید میشدم از این که او بخواهد کمکی به من بکند.
در این اتاق لعنتی هم که کوچکترین وسیلهای برای سرگرمی نبود. نه کتابی، نه تلوزیونی و نه هیچ چیز دیگری. داشتم دیوانه میشدم از بس دور خودم چرخیده بودم و فکر کرده بودم.
روی تخت دراز کشیدم و خیره شدم به سقف و نوری که از نورافشان آ
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹۱۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

مریم دولتیاری | نویسنده رمان
گناه داره؟ 💀😂 حالا صبر کنید
۳ سال پیشAlieh
0ویییی نگو ک برا خودش ی پا افریطس🥴🥴😬😂😂 حالا شکی هم از نازنین نیس بیش از حد کنجکاو شدم ببینم چی میشه در آینده ومارو تا چقد فضا میبری و ول مکنی تو حال خودمون😂😂🥴
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
می خونیم میفهمیم چی میشه🫠😍💗
۳ سال پیشاسرا
1عجب دانیارچکارمیکنه ممنون مریم 😘
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
سلامت باشی ممنون از همراهی تون عزیزم🧡
۳ سال پیشAa
0👏👌⚘
۳ سال پیش
لطفا صبر کنید...

Alieh
0آخی چکارا ک نمکنه دانیار گناه داره نازنین