پارت صد و شانزده :

(زمان حال)

چند ساعت از وقتی که نازنین رفته بود گذشته بود و هیچ خبری از او نشده بود. کم کم داشتم نا امید می‌شدم از این که او بخواهد کمکی به من بکند.
در این اتاق لعنتی هم که کوچک‌ترین وسیله‌ای برای سرگرمی نبود. نه کتابی، نه تلوزیونی و نه هیچ چیز دیگری. داشتم دیوانه می‌شدم از بس دور خودم چرخیده بودم و فکر کرده بودم.
روی تخت دراز کشیدم و خیره شدم به سقف و نوری که از نورافشان آ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۱۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • Alieh

    0

    آخی چکارا ک نمکنه دانیار گناه داره نازنین

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    گناه داره؟ 💀😂 حالا صبر کنید

    ۳ سال پیش
  • Alieh

    0

    ویییی نگو ک برا خودش ی پا افریطس🥴🥴😬😂😂 حالا شکی هم از نازنین نیس بیش از حد کنجکاو شدم ببینم چی میشه در آینده ومارو تا چقد فضا میبری و ول مکنی تو حال خودمون😂😂🥴

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    می خونیم می‌فهمیم چی می‌شه🫠😍💗

    ۳ سال پیش
  • اسرا

    1

    عجب دانیارچکارمیکنه ممنون مریم 😘

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    سلامت باشی ممنون از همراهی تون عزیزم🧡

    ۳ سال پیش
  • Aa

    0

    👏👌⚘

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️